Muling Paglathala

Republic Asahi Glass Labor Union: Balik-sigla, balik-laban

Posted by mamamahayag on June 7, 2007

Ilang-Ilang D. Quijano
Pinoy Weekly, Taon 6, Blg. 20
Mayo 30, 2007 

Hindi nakaLalagpas kay Fernando “Ka Nanding” Ramirez, 59, lider ng Naflu (National Federation of Labor Unions), ang “mga pagbabago” sa Asahi Glass Corp. sa Pasig, dati niyang lugar-pagawaan. Sang-ayon sa makabagong teknolohiya, pahalang, sa halip na patayo, ang paglikha ng salamin na ginagamit sa mga gusali at sasakyan. Ang Pilipinong may-ari, pinalitan ng negosyanteng Hapon (kaya ang pangalang Republic ay naging Asahi). Ang mga manggagawa na noo’y nakabisikleta, ngayo’y pumapasok nang nakamotorsiklo.

Ngunit mula noon hanggang ngayon, buo ang Ragclu (Republic Asahi Glass Corp. Labor Union), pinakamatanda sa pinamumunuang mga unyon ng Naflu, ang pinakamalaking militanteng pederasyon sa bansa. Tila ito sintibay ng salaming pinapanday ng mga manggagawa sa Ragclu. Nagbabalik-sigla ang unyon, matapos wakasan ang halos isang dekada ng panlulumo sa ilalim ng liderato ng isang pederasyong “dilawan.”

Itinayo ang RGCLU (Republic Glass Corp. Labor Union) noong dekada ’70. Si Ben Wania ang unang presidente. Sinundan siya ni Felicisimo “Ka Simo” Carullo, dating bise-presidente ng Naflu.

Galak na binabalikan ni Romeo Segundo ang magigiting na pakikibaka ng RGCLU. Siya ang kasalukuyang ingat-yaman ng unyon at 34 na taon nang nagtatrabaho sa kompanya bilang electrician. Isa siya sa daan-daang manggagawang naging regular dahil sa pagsusumikap ng unyon.

Noong 1985, nagwelga ang RGCLU laban sa plano ng manedsment na tanggalin ang 22 manggagawa. Kuwento ni Ka Nanding (pumalit kay Ka Simo bilang tagapangulo noong 1986), binabaril sila ng Metrocom mula sa kabilang pampang ng Ilog Pasig na nakapalibot sa 20-ektaryang pabrika. Pinaikutan din sila ng helikopter, na kanila namang tinitira ng mga kuwitis. Kapag gabi, nagbabangka ang mga manggagawa sa ilog para siguruhing hindi nakapagpupuslit ang manedsment ng mga iskirol sa loob. Maging ang magarang sasakyan ni Geronimo Velasco, noo’y may-ari ng kompanya at energy secretary ni dating pangulong Ferdinand Marcos, hinarang ng mga manggagawa sa tarangkahan. May 45 araw ang itinagal ng welgang matagumpay.

Naaalala naman ni Segundo ang walang-pagod nilang mga martsa (pinakamahaba, aniya, ang mula Cainta, Rizal hanggang opisina ng Dole o Department of Labor and Employment sa Intramuros, Maynila) at ang partisipasyon nila sa makasaysayang pagkakatatag ng Kilusang Mayo Uno, militanteng sentro ng paggawa, noong 1980 sa Araneta Coliseum. Gayundin ang isang welgang sit-in na tumagal lamang ng 45 minuto dahil agad dininig ng manedsment ang kanilang panawagan: P0.50 na allowance. Doon, nakasalamuha ni Segundo ang dakilang lider-obrerong si Felixberto “Ka Bert” Olalia. “Matatas siyang magsalita at talagang diretso ang bira sa manedsment,” aniya hinggil sa tagapagtatag ng Naflu.

Noong kalakasan ng unyon, mahigit-kumulang 1,000 ang kasapian nito. Ngunit unti-unti itong nabawasan sa paglaganap ng kontraktuwalisasyon noong dekada ’90, paraan ng mga kompanya para mabuwag ang unyon at makabawas sa gastos.

Nakadagdag din sa paghina ng unyon, ayon kay Ka Nanding, ang pamumuno ng mga dilawan. Pinalitan si Ka Nanding ni Mario Cruz noong 1993.

Ayon kay Lino Candol, kasalukuyang tagapangulo ng Ragclu, nasa 174 na lamang ngayon ang regular na manggagawa ng kompanya. Bigo umano ang pamunuan ni Cruz na pigilan ang manedsment na tanggalin ang mga manggagawa at kumuha ng mga kontraktuwal.

Kutsabahan naman diumano sa pagitan ng unyon, manedsment, at Dole ang himutok noon ni Manny Deleus, kasalukuyang kalihim ng Ragclu. Taong 2001 nang maghain ng notice of strike ang mga manggagawa dahil sa deadlock sa Collective Bargaining Agreement. Ngunit agad na iniutos ni Labor Secretary Patricia Sto. Tomas ang Assumption of Jurisdiction, kaya di natuloy ang welga. “Paano kami kakampihan ng Dole, eh nagpapagawa dito ng mga salamin si Sto. Tomas? Libre na, pinapa-rush pa,” pagbubulgar ni Deleus.

Simula nang mabalik sa Naflu ang pamunuan ng unyon noong 2004, unti-unting sinusubukan ng mga opisyal na baguhin ang “kultura ng ekonomismo” na lumaganap sa nakaraang dekada, na sanhi ng pagiging “watak-watak” at “kanya-kanya” ng mga manggagawa. Sa sahod na P650 kada araw (mataas kumpara sa mga karatig-pabrika), komportable na ang ilan sa kanila. Pinipili nilang mag-overtime kaysa pag-aralan at talakayin ang mga isyung kinakaharap nila at ng buong bayan.

“Kung tutuusin, ganito ang sahod namin dahil sa mahabang panahon ng militanteng pakikibaka,” ani Candol. Sa pamamagitan ng tuluy-tuloy na edukasyon, nais nilang buhayin ang dating alab sa dibdib ng mga manggagawa.

Nakaeengganyo ang suporta ng miyembrong mga unyon ng Naflu sa isa’t isa. Sa piket ng Ragclu noong 2005, dumagsa sa pabrika ang mga taga-Naflu mula sa iba’t ibang bahagi ng Kamaynilaan. Natuwa ang unyon, palibhasa’y may mga tagumpay ang mga iyon na maaari nilang maging inspirasyon, hindi katulad ng mga kasapi ng dilawang pederasyon na umano’y “ipanlulumo mo dahil pare-pareho lang kayong walang laban.”

Nang bumisita si Ka Nanding at ang manunulat na ito sa pabrika kamakailan, katatapos lang ng tinaguriang Family Day. Inilibot ang pamilya ng mga manggagawa sa pagawaan, pinakain, at pinapremyuhan sa raffle. Madalang gawin ito ng kompanya, ayon sa mga manggagawa.

Di maiwasang isipin ni Deleus na nagpapakitang tao lang ang manedsment. Noong Mayo 25 kasi, naglabas ito ng anunsiyo ng Voluntary Retirement Program. Nag-aalok ito ng kabayarang katumbas ng 36.7 araw sa bawat taon sa serbisyo. Mas maliit ito kaysa 45 araw na ibinigay nang magtanggal ng 135 manggagawa noong 2004.

Naghahanda sa pakikibaka, habang nangangamba, ang Ragclu. “Siyempre, lalaban kami. Pero parang sanggol ulit ang unyon — ngayon pa lang nagsisimula at natututong muli,” sabi ni Candol.

Para kay Ka Nanding, nariyan at lalo pang matingkad ang nag-udyok sa tradisyon ng militanteng pakikibaka ng unyon: ang pagsasamantala ng mga kapitalista.

Samantalang ang karamihan sa 700 manggagawa ng kompanya ay kontraktuwal (maliit ang sahod at halos walang benepisyong natatamasa), regular naman sa 100 Top Corporations ng bansa ang Asahi Glass Corp. Bahagi na ito ng multinasyunal na Mitsubishi Corporation. Presidente ng kompanya si Renato Ermita, kapatid ni Executive Secretary Eduardo Ermita.

“Ang mga amo, salin-salin lang. Matagal ang suwerte nila, simula pa noong panahon ni Marcos,” wika ni Ka Nanding. Ano pa nga ba ang ipantatapat ng mga manggagawa kundi ang balik-sigla at pagpapatuloy ng laban?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: