Muling Paglathala

Brownman Revival: Pag-ibig sa panahon ng krisis

Posted by mamamahayag on March 12, 2008

Ilang Ilang D. Quijano
Pinoy Weekly Taon 7 Blg. 10
Marso 12-18, 2008

WALANG mas nakapagpapaindak, nakapagpapasaya, at nakakapagkaisa sa pulutong ng mga tao nang higit pa sa musikang reggae. Ito ang ginawa ng Brownman Revival sa libu-libong nagtipon sa protesta kontra-korupsiyon sa Makati City noong Pebrero 15.

Kinapanayam ng Pinoy Weekly sina Dino Concepcion (bokalista), Dennis Concepcion (drums), at Jason Cuevas (trumpet) ng banda para alamin ang kanilang pananaw na pampulitika at ang kaugnayan nito sa kanilang musika.

Pinoy Weekly (PW): Bakit kayo tumugtog sa rali sa Ayala?

Jason: Nagpapasalamat kami sa nagpatugtog sa amin, gusto namin ’yon, maraming tao eh. Astig! Nakamayan ko pa si Joey de Venecia, close kami, close. Nakakataba ng puso.

Dennis: Kahit noon pa, lagi naman kaming tumutugtog kapag may imbitasyon. Hangga’t maluwag ang schedule, hangga’t may pagkakataon, lagi naman kaming tumutugon sa mga paanyaya. Kasi ’yun lang ’yung kakaunting pagkakataon na puwede naming ipahayag ’yung pagkakaisa sa karaniwang Pilipino sa anumang ipinaglalaban o isyu na aming pinaniniwalaan. Bagaman hindi masyadong militante o di masyadong aggressive, sa tingin ko, hindi naman kailangan maging ganoon.

PW: Ano pa ang ibang tugtog ninyo sa rali na memorable?

Dino: ’Yung nakatugtog kami para sa mga kaibigan namin sa Bayan Muna, Gabriela, Anakpawis, at sa Kabataan Party, noong nagkampanya kami para sa eleksiyon kung saan sila lumahok. Naalala ko na tumugtog kami sa Mendiola, siguro dalawa o tatlong beses yata. Memorable sa akin ’yun kasi alam mong mayroong pinupuntahan ’yung pinaghihirapan mo o may punto doon sa ginagawa mo. Kapag sinusuri mo kung ano ’yung artista sa kinalalagyan niya, kasama rin siya kasi sa lipunan eh.

Bagaman ’yung iba ang tingin nila bilang artista kailangan nakaibabaw o hiwalay sila lipunan, para sa akin kasi hindi mo puwede ihiwalay ’yung sarili mo dahil nasa lipunan ka. Kung ano ’yung nangyayari sa lipunan, apektado ka, at apektado mo rin ang lipunan. Doon pumapasok kung ano ’yung katuturan ng kanta mo. Sabi nga ni (National Artist) Bienvenido Lumbera, kailangan mong gawing purposive ’yung likha mo, ’yung sining mo. Kasi kung hindi… balewala lang.

PW: Anu-ano ang mga advocacy ninyo?

Dino: Tulad ng lahat ng karaniwang Pilipino, ang gusto lang naman nila, maliban sa katotohanan… mabago at hindi na maulit ’yung sistema. Ika nga ni (Bayan Muna Rep.) Teddy Casiño, “radical situations call for radical solutions.” May mga iba, sa kanilang pananaw, puwede idaan sa mahinahon. Ako naniniwala na kung hindi nadadaan sa mahinahon na paraan at kinakailangan ng mas matindi pang pamamaraan, kailangan gawin ’yun. Kasi isang kahangalan lang at parang nananaginip ka lang kung hinahawakan mo pa rin hanggang ngayon ’yung hindi na umuubra.

Jason: Kasi kami rin naaapektuhan. ’Yung iba sa amin nag-aaral, ’yung iba sa amin nagtatrabaho, nagbabayad ng tax. Saan napupunta? Sayang ang pera na nawala. Kung nailagay lang sa tama.

Dino: Kailangan ng sakripisyo – kung may kailangang bitawan, kung ’yun ang tanging paraan, ’yun ang kailangan gawin. May iba’t ibang antas. Siguro ’yung grupo, (sakripisyo namin ’yung) the mere fact ng association, lalo na alam naman natin ’yung mainstream may sensitivity o may allergy sa ibang mga bagay kung saan ’yung pagdikit mo sa ibang tao ay di masyadong kinikilala. At ’yung panahon na ring ibinibigay… gusto naming maniwala na kahit papaano nakakatulong kami sa kahit maliit na paraan. Kung may pagkakataon na mas malaki pa ang puwede naming ibigay, ako personally, gagawin ko.

Dennis: Ang puno’t dulo noon, bakit may mga taong nagpupunta sa ganoong mga event? Kaysa maghanapbuhay pa sila, pinaglalaanan pa rin nila ’yun para maipahayag ang nararamdaman nila, para labanan nila ang katiwalian. Ganoon din kami. Kasi pagbaba namin sa entablado, pag kumalat na kami diyan sa siyudad, hindi mo kami mare-recognize…

PW: May kinalaman ba ’yung inyong genre (reggae) na may progresibong tradisyon sa inyong paglahok?

Dino: Ang reggae ay puwede gamitin para sa pagbabagong panlipunan at pagkilos, tulad ng punk o rock… o anupamang genre. Ang reggae, nagsimula na dance music, pero hindi ibig sabihin hanggang doon lang. At the same time, dapat alalahanin na hindi dapat makalimita sa kung anong genre ’yung tinutugtog o pinapakinggan mo. Puwede ka maginig ng electronica, puwede ka makinig ng Sarah Geronimo, at hindi ibig sabihin, hindi ka na puwedeng makilahok o maging progresibo.

PW: May mensahe ba ’yung pangalan ninyo?

Dennis: Kaya Brownman Revival actually, para ibalik yung pride sa pagiging Pinoy. Siguro noong 1994 nang magsimula kami, kasagsagan iyon ng mga foreign artist. Gusto naming ipakita… na hindi porke Pinoy ka hanggang diyan ka lang. Kaya masaya kami ngayon kasi after so many years, medyo healthy na ’yung local scene. ’Yun siguro ang goal namin noon, na kahit man lang sa pangalan, kung hindi man maging successful ’yung aming effort bilang banda, at least ipinapakita namin sa tao kung anong ibig naming sabihin… na dapat ipagmalaki ang pagiging Pinoy.

Jason: Sinusubukan namin iyon kahit man lang sa pagpupugay sa mga OPM act na idolo namin noon… Apo Hiking Society, VST, Rainmakers, Rey Valera, Eraserheads, Rico J. Puno. Gusto namin magkaroon tayo ng bias (para) sa Pinoy.

PW: Paano nalalantad ang pagtingin ninyo sa pulitika sa inyong mga kanta?

Dino: May mga nagtatanong sa akin, “Bakit lagi, kayong nagkokober ng dekada ’70? Ngayon ko lang din na-realize na kasi ’yung sitwasyon natin parang dekada ’70 ulit. Dahil love songs, kasi gusto kong maniwala na noong panahon na ’yun na matindi ’yung represyon, ang tanging nagbibigay ng pag-asa, siyempre, pag-ibig. Sa iba’t ibang level, mapasa-romantic o mas mataas. Napapanahon na kailangan buhayin ’yung pag-asang dati nating pinanghahawakan noong panahon na masyadong tinatapakan ang ating karapatan, na palagay ko nangyayari din ngayon… Kinakanta mo ’yung mga sentimyento, ’yung love experiences ng karaniwang tao, pero napapaloob pa rin sa kung ano ’yung nangyayari [sa lipunan]. Hindi mo kailangan maging explicit kung ’yung diwa nandoon.

Jason: Kaya love songs ang tinutugtog namin, ’yun nga ang kahanga-hanga sa Pinoy. Na kahit ganito yung sitwasyon natin, ang pangkaraniwang tao, kaya pa ring magbuhos ng pagmamahal niya. Kung sa ibang lugar ’yan siguro patay na ’yung kaluluwa nila dahil sa hirap, sa gutom, sa giyera.

Dino: Parang ’yung kay Gabriel Garcia Marquez… ’yun ’yung diwa namin, love songs in the time of crisis. Maaaring ang dating sa iba, ’yung kakayahan ng Pilipino na tumawa sa gitna ng krisis [ay hindi pagseseryoso]. Hindi dapat ganoon ’yung pagtingin mo… na sisisihin mo na naman ’yung mga naaagrabyado na karaniwang tao. Lumang tugtugin na ’yan. ’Yun ang gusto naming matabunan ng aming mga love song sa pamamagitan ng paggamit nito sa positibo.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: